Ozon powstaje w wyniku oddziaływania promieni ultrafioletowych, na cząsteczki atmosferyczne tlenu. Powstały w ten sposób ozon, zanika natomiast w reakcji z atomami chloru, które zostają uwolnione po rozpadzie freonów.

W czasie zimy polarnej, spore tereny podbiegunowe, zostają pokryte półmrokiem. To dlatego wytwarzanie ozonu na tych terenach ulega automatycznej redukcji.

Nie występuje wówczas naturalny w innych częściach świata rozpad cząsteczki tlenu, co prowadzi właśnie do zmniejszenia grubości warstwy ozonowej.

Problem "dziury ozonowej" pojawił się od czasu, gdy zaczęto używać związku CCI2F2, znanego pod nazwą freon 12, i jemu pochodnych metanu czy etanu.

Związki te były wykorzystywane najczęściej w:

Cząsteczki freonów nie wchodzą w reakcję z substancjami im podobnym, nie rozpadając się w troposferze, mogąc pozostawać w atmosferze  w stanie niezmienionym ponad 100 lat.

Po przejściu do ozonosfery, freon rozkłada się na pierwiastki (pod wpływem promieniowania ultrafioletowego), takie jak węgiel, fluor czy tlen dwuatomowy.

Zjawisko dziury ozonowej, po raz pierwszy  zaobserwowano w 1985 roku, na obszarze Antarktydy (właściwie to nad nim). Doprowadziło to do Konwencji Wiedeńskiej w sprawie Ochrony Warstwy Ozonowej.

Plany były ambitne, ograniczyć produkcję freonów, tlenków azotu i halonów - najbardziej odpowiedzialnych za zanikanie warstwy ozonowej.